سایه های خیال

باید از این درد خون گریست...

shamimedoost — Tue, 08 Jul 2008 12:43:18 GMT

متن زیر به ایمیلم فرستاده شده بود.

هفته پیش خبری خواندم مبنی بر اینکه موج جدید فحشا به زنان متاهلی برمیگردد که با اجازه همسر برای تامین مخارج زندگی تن به خودفروشی میدهند... بعد یکی بیاید دائم ادعا کند سایه امام زمان بر تمام امور این مملکت جاری است... بگوید این کشور منادی اسلام است... کدام اسلام؟؟؟ من آن اسلامی را میشناسم که مولایش وقتی شنیدخلالی از پای زن یهود توسط یک سرباز مسلمان درآورده شده فرمود: جای دارد از این غصه دق کرد و مرد...

***

سلام

شاید تحمل خواندن این مطلب را نداشته باشید ولی بد نیست که بخوانید!!

تلاش پسركی 12 ساله برای نجات مادرش از تن فروشی

چگونه بغض فروخورده اش را فریاد خواهد زد؟ و كی؟ «امین» را می گویم. پسر ١٢ ساله ای كه برایم از خصوصی ترین راز دردناك زندگیش گفت.

غالبا"این منم كه بدنبال خبر و ماجرا می روم ولی گاهی هم خبر و ماجرا به سراغم می آید! مثل این ماجرا كه با یك s.m.s اشتباهی به سراغم آمد!

ده دوازده روز قبل پیامكی روی تلفن همراهم گرفتم كه «فوری با من تماس بگیر! مهمه!» شماره آشنا نبود اما بهتر دیدم تماس بگیرم.پسركی جواب داد و قبل از هر چیز حرفهایش را قطار كرد.گفت:«من امین پسر سیمین هستم. (اسامی را تغییر داده ام). این s.m.s رو برای همه اسمهایی كه توی موبایل مامانم بود فرستادم تا به همه مشتریاش بگم تو رو خدا دیگه بهش زنگ نزنید."

راستش فكر كردم شاید مادرش،فروشنده یكی از مغازه های محل باشد! اما یادم نمی آمد شماره ام را به فروشنده ای داده باشم.پرسیدم:« مادر شما چی میفروشن پسرم؟»كمی مكث كرد.بعد با خجالت و آرام گفت: «تنش رو!» اول شوك شدم.اما زود مسلط شدم و كمی آرامش كردم و بهش اطمینان دادم مادرش را نمی شناسم و شماره را اشتباه گرفته است.اما از چیزی كه پسرك درباره مادرش گفته بود،هنوز بهت زده بودم.«تنش رو می فروشه»! باقی حرفهایش را دیگر نمی شنیدم. اما دست آخر چیزی گفت كه یقین كردم باید او را ببینم!

امین یك پسر «ایرانی» است.ایرانی. این را حتی برای «یك لحظه» هم فراموش نكنید.هنوز نمی دانم این پسر، چرا اینقدر زود بمن اطمینان كرد؟ گرچه اطمینانش بیجا نبود و من واقعا" به قصد كمك به دیدنش رفتم. و اگرچه بعد از حدود ٩ روز،هنوز هیچ كمكی نتوانسته ام به او و خانواده اش بكنم.با اجازه خودش، ماجرا و اسامی را با مختصری «ویرایش و پوشش» نقل می كنم تا نه اسمها و نه مكانها،هویت او را فاش نكند.پس امین یك اسم مستعار است برای پسری كه مرا «امین» خود و امانتدار رازهایش دانست.پسری كه بعدا"دلیل اعتمادش را گفت:«صدای شما، یه طوری بود كه بهتون اعتماد كردم.با اینكه چندتا مرد دیگه ای كه بهم زنگ زدن،فحش دادن و داغ كردن، اما شما عصبانی نشدین و آرومم كردین.همون موقع حس كردم نیاز دارم با یك بزرگتر حرف بزنم!یكی كه مثل پدر واقعی باشه.بزرگ باشه نه اینكن هیكلش گنده شده باشه!» حس كردم پسرك باید خیلی رنج كشیده باشد كه اینطور پخته و بزرگتر از سنش بنظر می آید. امین حدود ٢ ماه پیش فهمید مادرش، شروع به «تن فروشی» كرده است! مادرش كه «یك تنه» سرپرستی او و خواهر كوچكترش را برعهده دارد و زن جوانی است كه امین می گوید «زنی معصوم مثل یك فرشته» است.اما اگر شما جزو جمعیت پانزده میلیونی فقیر این مملكت نیستید، لابد اینجا و آنجا «شنیده اید» كه در این سرزمین، «خط فقر» به چنان جایی رسیده كه فرشته های بسیاری به تن فروشی مجبور شده اند! امین از روز اولی كه مادرش بالاخره مجبور شد خودفروشی كند و به خانه دو پسر پولدار و نشئه رفت،خاطره سیاهی دارد.می گوید «خاطره سیاه»! و این تركیبی نیست كه یك بچه ١٢ ساله به كار ببرد، حتی اگر مثل او «باهوش و معدل عالی» باشد! اما غم، همیشه مادر شعر است.اندوه،مادر سخنانی است كه گاه به شعر شبیه اند! و گاه خود شعرند..

امین گفت آن روز مادرش دیگر ناچار بود، زیرا «هیچ هیچ هیچ راهی برای سیر كردن من و خواهر ٨ ساله ام سراغ نداشت!"

مادر بیچاره و مستأصل،پیش از رفتن به خیابان و شروع فحشاء، حتی نماز هم خوانده بود و این طنز سیاه روزگار ماست. او كلی با خدایش حرف زده و نجوا كرده بود! شاید از خدا اجازه خواسته تا این گناه ناگزیر را انجام دهد! یا شاید پیشاپیش استغفار و توبه كرده! كسی نمی داند! شاید هم خدایش را سرزنش می كرده است!كاش می شد فهمید او با خدا چه ها گفته است؟ در شبی كه قصد كرده برای نجات فرزندانش از زردی و گرسنگی، به آن عمل تن دهد.این سئوال بزرگ همیشه در ذهن من هست كه او با خدا چه ها گفته است؟

بعد به قول امین با دلزدگی و اشكی كه تمام مدت از بچه هایش پنهان می كرد،كمی به خودش رسید و خانه و خواهر كوچكتر را به امین سپرد و رفت! امین مطمئن شده بود مادرش تصمیم سخت و مهمی گرفته است.چون در آخرین نگاه،بالاخره خیسی چشمان مادر بیچاره را دید.

چند ساعتی گذشت. خواهرش خوابید ولی امین با نگرانی،چشم براه ماند: « حدود ١٢ شب مامانم كلید انداخت و اومد تو! ظاهرش خیلی كوفته و خسته تر از وقتای دیگه ای بود كه برای پیدا كردن كار یا پول یا خریدن جنس قرضی بیرون می رفت و معمولا" سرخورده و خسته برمی گشت. مانتوش بوی سیگار می داد.مادرم هیچوقت سیگار نمی كشه.با اینكه نا نداشت،ولی مستقیم رفت حمام. رفتم روسری و مانتوشو بو كردم. مطمئن شدم لباسهاش بوی مرد میدن.از لای كیفش یه دسته اسكناس دیدم! با اینحال یكهو شرم كرده.از اینكه درباره مامان خوبم چنین فكر بدی كرده ام، خجالت كشیدم.گفتم شاید توی تاكسی،بوی سیگار گرفته باشد!گفتم شاید پولها را قرض كرده باشد! اما یكهو از داخل حمام،صدای تركیدن یك چیز وحشتناك بلند شد. بغض مامان تركید و های های گریه اش بلند شد...»

دو جوان كه در آن شب، فقط به اندازه اجاره ٢ماه خانه خانواده امین، گراس و مشروب و مخدرمصرف كرده بودند،طبیعتا" آنقدرها جوانمرد نبودند كه از یك «مادر مستأصل» بگذرند و او را بدون آزار و با اندكی كمك و امیدبخشی از این كار پرهیز دهند.

امین از آن شب كه مادر را مجاب كرد با او صادق باشد و همه چیز را از او شنید،دنیای متفاوتی را پیش روی خود دید. بقول خودش این اتفاق،یك شبه پیرش كرد.او دیگر نه تمركز درس خواندن دارد و نه دلزدگی و بدبینی،چیزی از شادابی یك نوجوان دوازده ساله برای او باقی گذاشته است.امین آینده ای بهتر از این برای خواهر كوچكش نمی بیند كه روزی،به زودی، او نیز به تن فروشی ناگزیر شود.

چند بار؟ چند بار كبودی آزار مردان غریبه را روی بازوها و پای مادرش دیده باشد،كافی است؟ چند بار دیوانه شدن و به خروش آمدن مادرش را دیده باشد، كافی است تا چنان تصمیمی بگیرد؟ امین كلیه خود را به معرض فروش گذاشته است.اما می گوید تا می بینند بچه ام،پا پس می كشند و گواهی از بزرگترهایم می خواهند:«نه! اینطور نمی شه!»امین می خواهد بداند آیا می تواند كار بزرگتری بكند؟ كاری كه مادر فرشته خو و خواهركش را، برای همیشه از این منجلاب نجات بدهد؟

او واقعا" دارد تحقیق و بررسی می كند كه آیا می تواند اعضای بدنش را تك به تك پیش فروش كند؟ و آیا می تواند به كسی اطمینان كند كه امانتدارانه، بعد از مرگش، اعضایش را تك به تك به بیماران بفروشد و پولشان را بگیرد و با امانت داری به مادر و خواهرش بدهد؟و اینكه چگونه مرگی، كمترین آسیبی به اعضای قابل فروشش خواهد رساند؟ تصادف؟ سم؟ سیم برق؟

شاید برای یافتن آن فرد امانتدار، او حاضر شد راز بزرگش را بمن بگوید.منی كه كشش درك انجام چنین كاری را از یك پسربچه نداشتم تا آنكه از نزدیك دیدم.و وقتی دیدم، آرزو كردم كه ای كاش روزگار از شرم این واقعه، به آخر می رسید.

از او خواسته ام فرصت بدهد شاید فكری كنم.شاید راهی باشد.از وقتی كه با حرفه ام آشناتر شده،اصرار دارد خودم این مسئولیت را قبول كنم و «وكیل بدن» او شوم! خودش این عبارت را خلق كرده. «وكیل بدن»! ذهن این پسر دوست داشتنی، سرشار از تركیبهای تازه و كلمات بدیع و زیباست.

در شروع،سئوالم این بود كه امین ١٢ ساله كی و چطور بغضش را فریاد خواهد زد؟ و حال می پرسم وقتی بغض او و امثال او تركید،این جامعه ما چگونه جامعه ای خواهد شد؟و چه چیزی از آتش خشم فریاد او در امان می ماند؟ذهنم بیش از گذشته درگیر این نوع «بدن فروشی» شده و كار این پسر را، یك فداكاری «پیامبرانه» می دانم كه پیام بزرگی برای همه ما و شما دارد.این روزها دایم دارم به راهها فكر می كنم.آیا راهی هست؟

************ **

چرا خودم نیندیشم؟؟؟

shamimedoost — Sat, 28 Jun 2008 06:17:18 GMT

1- زمانی دوستی داشتم( البته الان هم از دوستان خوب من است) به مقتضای کارش ماموریت خارج از کشور زیاد میرفت. هربار وقتی برمی گشت جویای خبر که میشدم روی یک نکته خیلی تاکید داشت: وضعیت پوشش زنان در کشورهای دیگر... اینکه چقدر آزادند!!! میتوانند تا نهایت عریانی در جامعه ظاهر شوند ...
این دغدغه همیشگی اش بود...

2- این دوست خوب من را 16 سال است می شناسم... از دوران دانشکده تا بعد کار بر روی یک پروژه... بعد تبادل فکر و بسیاری مواقع رفع اشکالهایم در زمینه کامپیوتر... شده بود ساعتها تلفنی درباره یک موضوع بحث کنیم... آدم اهل مطالعه ای است ( شاید هم بود چون این روزها اینقدر اهل کار است که فکر نکنم به خواندن کتابی برسد) ... عشق ِ کار است... و عاشق خانواده اش...

3- یکبار هم در طی این دوران دوستی ندیدم شلوار جین پا کند. یکبار ندیدم پیراهن آستین کوتاه تن کند. نهایت آستین بالا زدنش دولای مچ پیراهن اش است. ندیدم با تی شرت ظاهر شود. .. هیچگاه ندیدم یقه اش باز باشد... رنگهای تند بپوشد ووو... خلاصه کلام همیشه در آراسته ترین حالتی بوده است که یک مرد لباس می پوشد... خودش میگفت در تمام دوران زندگی اش یکبار هم جین نپوشیده... در شان خودش نمیدانست!

4- آخرین باری که درباره ماموریتش حرف زد گفت: خانوم ! ( این تکیه کلامش است برای مخاطب قرار دادن من) دیدم زنی با کمترین پوشش نیمه شب آزادانه در خیابان قدم میزد و هیچ مردی نگاهش نمیکرد ووو...
گفتم: خب ندیدی مردانشان با چه پوششی ظاهر میشدند؟... کمی مکث کرد و گفت در محیط اداری کاملا رسمی و مرتب هستند... گفتم زنهایشان هم در محیط اداری کاملا رسمی لباس می پوشند... در خارج از محیط اداری چطور؟!... سکوت کرد... گفتم: چرا این همه برای آزادی ما زنان فریاد میکنی ولی غم مردان را نمیخوری؟؟؟

..............

راستی چرا مردان این جامعه بیش از خود زنان نگران محدودیت آزادی پوشش زنان هستند؟؟؟!!!

مگر نه اینکه آزادی پوشش زنان یعنی به معرض گذاشتن زیبایی های ظاهری که در خلقت زن به او اعطا شده و عامل جذابیت زن از دیدگاه مردان است؟!

راستی مردان میدانند جذابیت خودشان برای زنان در چیست؟؟؟ جالب است که بسیاری از مردان موجه و روشنفکر جامعه ما حاضر نیستند پوششی داشته باشند که جذابیتهای ظاهری خودشان را در معرض دید قرار دهند... حتی مردانی که چنین پوششی دارند از دید این افراد زننده و بد لباس هستند!

و راستی تر:

چرا کسی از یک زن محجبه نمی پرسد پوشش باز زنان دیگر به او لطمه میزند یا نه؟! چرا همه داعیه دلسوزی برای زنانی دارند که میخواهند ( و یا از آنها میخواهند ) بیشتر و بیشتر کالای تن عرضه کنند؟! چرا همه فکر میکنند حق و حقوق این زنان پایمال شده ولی کسی از زنی که با بدحجابی مخالف است نمی پرسد بدحجابی چه لطمه ای به شخصیت و حریم زندگی او میزند؟؟

اصلاً چرا مردانی که تمام همّ و غم اشان شده دفاع از حقوق زن از خود زنان نمی خواهند در این خصوص بیاندیشند و تصمیم بگیرند... جز این است که در اینجا هم در اصل پای منافع خودشان در میان است؟؟؟

***

این بحث را با بحث تعریف آزادی در پست بعد ادامه میدهم.

******

پی نوشت:

میدانستم دست به قلم خوبی دارد و حافظه عالی... خوشحالم وبلاگش را راه انداخته است و مینویسید.

حرفهایش حرفهای من هم هست که او با توجه به رگه طنزش بهتر هم مطلب را میپردازد.

سر به لاک خویش برده ایم ای دریغ...

shamimedoost — Tue, 13 May 2008 12:14:18 GMT

دزدی چه جوری میشه؟؟؟

خیانت در امانت یعنی چی؟!

غارت، چپاول به هزار اسم ممکنه ...

این روزها آنقدر از پشت پرده ها میشنوم که...

دارم از همه چی ناامید میشم....

بخوانید:

بزرگترین خدمت دولت نهم

مرگ حساب ذخیره ارزی

بخشش از کیسه خلیفه

( البته این در مقابل بخشش 2 میلیارد و 4 میلیارد دلاری به عراق و سوریه چیزی نیست!)

دست تطاول به سرمایه ملی

***

باز بوي باورم خاکستريست
صفحه هاي دفترم خاکستريست

پيش از اينها حال ديگر داشتم
هر چه مي گفتند باور داشتم

ديوها زهر هلاهل خورده اند
عشق ورزان مهر باطل خورده اند

باز هم بحث عقيل و مرتضي ست
آهن تفديده مولا کجاست

نه فقط حرفي از آهن مانده است
شمع بيت المال روشن مانده است

دست ها را باز در شبهاي سرد
ها کنيد اي کودکان دوره گرد

مژدگاني اي خيابان خوابها
مي رسد ته مانده بشقابها

در صفوف ايستاده بر نماز
ابن ملجم ها فراوانند باز

سر به لاک خويش برديد اي دريغ
نان به نرخ روز خورديد اي دريغ

گير خواهد کرد روزي روزيت
در گلوي مال مردم خوارها

من به در گفتم و ليکن بشنوند
نکته ها را مو به مو ديواره

با خودم گفتم تو عاشق نيستي
آگه از سر شقايق نيستي

غرق در دريا شدن کار تو نيست
شيعه مولا شدن کار تو نيست

نه فقط حرفي از آهن مانده است
شمع بيت المال روشن مانده است

نه فقط حرفي از آهن مانده است
شمع بيت المال روشن مانده است

دست ها را باز در شبهاي سرد
ها کنيد اي کودکان دوره گرد

مژدگاني اي خيابان خوابها
مي رسد ته مانده بشقابها

در صفوف ايستاده بر نماز
ابن ملجم ها فراوانند باز

سر به لاک خويش برديد اي دريغ
نان به نرخ روز خورديد اي دريغ

گير خواهد کرد روزي روزيت
در گلوي مال مردم خوارها

من به در گفتم و ليکن بشنوند
نکته ها را مو به مو ديواره*

* شعر از خلیل جوادی زنجانی

غريبانه‌ترينها...

shamimedoost — Sun, 04 May 2008 21:42:18 GMT

اوايل اسفند بود به گمانم كه در تاكسي نشسته از خيابان وليعصر رد ميشدم بالاتر از ميدان ونك... نوشته اي توجه ام را جلب كرد. نوشته اي درج شده بر يك پلاكارد " مظلومانه شهيد شدند و غريبانه تشيع گشتند..." نوشته زير عكس هايي درج شده بود كه برخي سن‌هاي خيلي كمي داشتند... تاكسي رد شد و اين سوال براي من بي جواب ماند كه اين جمله براي چه كساني گفته‌ شده است؟!

اتفاقي چند روز بعد دوباره همان مسير را گذشتم اما اينبار اين پلاكارد و نوشته را بر سردر شيرخوارگاه آمنه ديدم... تازه فهميدم موضوع از چه قرار است... دلم لرزيد... تمام وجودم بغض كرد... هيچ وقت به چنين كوچ كنندگان غريبي فكر نكرده بودم... آن حال و هوا تا چند روز همراهم بود و ذهن و فكرم مشغول... بعد از عيد اين نوشته را دوباره ديدم بر سر در بهزيستي در خيابان انقلاب... طبق عادتم تمام احساسم به صورت يك داستان در ذهنم شكل گرفت و پرداخته شد...

ما حصل‌اش را در اينجا بخوانيد...

مهربان پری چرا... متن ِ داستان ِ قصه شد؟!

shamimedoost — Wed, 23 Apr 2008 10:58:18 GMT

روی دفتر نوشته بر هستی
دیو و دد همه ی قصه بود.
کینه، دشمنی، دروغ
زخمهای نانوشته بود.
مهربانی، صفا، حیا
عِطرهای این نوشته بود.

خواندن اما چرا چنين نبود؟
دیو و دد چرا
یک حقیقت همیشه زنده شد؟
مهربان پری چرا
متن ِ داستان ِ قصه شد؟

کاش من
تو
کاش همه
مشق تازه باز می نوشت
خواندنی دوباره از
متن ِ داستان ِ سرنوشت...

پی نوشت:

این روزها دارم به خودم امیدوار میشوم... چرا؟؟؟... بماند!!!

پرانتز باز:

برای من ی که وزیر دارایی را از نزدیک دیده ام و در جلساتی با حضورش بوده ام، آرامش و سکوتش عجیب نبود... کارکردن بدون هیاهو با افرادی که بجز هیاهو کار دیگری نمی دانند... اما دیروز این مخزن صبر و شکیبایی هم شکست... باید می شکست... و چقدر خوب بود اگر صدا و سیمایی که تمامی صحبتهای رئیس جمهور در قم را پخش کرد دفاع وزیر دارایی از عملکرد خودش را هم پخش میکرد... کاش اعتراض سازمان بازرسی و ثبت اسناد را نیز منعکس میکرد... کاش اصلا بیطرف بود... همین....

دو خط نامه برای حضرت عشق...

shamimedoost — Wed, 16 Apr 2008 06:28:18 GMT

من زنده ام؟؟؟... زندگی برایم معنا دارد؟؟؟ ... دنیا برایم به آخر نرسیده است؟؟؟...
...
گاهی فکر میکنم من هیچگاه عاشق نبوده ام. هیچ وقت کسی نبوده است که بدون او دنیا برایم به آخر برسد. .. کسی که بدون او بمیرم... زندگی بی معنا شود... دنیایم تیره و تار شود... راستی چرا من هیچ وقت عاشق نشده ام؟؟؟!!!
با خودم خلوت کرده ام این روزها... با خودت که خلوت کنی صدای پای عابران کوچه سرنوشتت را واضحتر میشنوی... سایه هایشان را بهتر می بینی... و رد پاهایشان را بر ساحل زندگی ات آشکارتر... شاید اینگونه بهتر بفهمم چرا من هیچ وقت عاشق نشدم... تصاویر آلبوم زندگی ام را نگاه میکنم تا شاید جواب این سوال را پیدا کنم... اینکه چرا حتی به دروغ هم شده نتوانستم به کسی بگویم " من عاشقت هستم"...
شاید چون دوست نداشتم بندی شوم بر پایی... دستبندی بر دستی... مانعی بر راهی...

اگر من بدون تو بمیرم یعنی "تو نرو" . و اگر بگویم "نرو" یعنی پرواز کردن را یاد نگیر... و اگر تو پرواز را یادنگیری میشوی پرنده در قفسی و اگر من بشوم قفس ساز یا خود قفس پس بهتر است من عاشقت نباشم...
اگر زندگی بی تو بی معنا میشود یعنی همه ی معناهای زندگی ام در بودن تو تعریف میشود و اگر تمام معناهای زندگی ام در تو خلاصه شود یعنی خود ِ من هیچ ام... و اگر من هیچ ام جایی برای بودن در کنار تمام معنا ندارم و اگر جایی ندارم پس بهتر است من عاشقت نباشم...
اگر بدون تو دنیا برایم به آخر میرسد یعنی تو تمام دنیای من ی و اگر تو تمام دنیای من ی یعنی روح زندگی من در وجود توست. پس اگر حرف از نبودن توست يعني وجود جسمانی تو روح زندگی من است و اگر حضور جسماني تو روح زندگي من است پس نقش روح عالی ات در زندگی ام چیست؟ و اگر روح عالی ات در زندگی ام معنا ندارد پس من عاشق جسم توام و اگر من عاشق جسم توام پس بهتر است من عاشقت نباشم...
اگر بدون تو دنیا برایم تیره و تار است یعنی تو تمام نور زندگی منی و اگر تو تمام نور زندگی منی یعنی تو بالاترین نوری و اگر تو بالاترین نوری یعنی تو خدای منی و اگر تو خدای منی ... تو خدای منی ؟؟؟ ... اگر تو خدای منی پس بهتر است همیشه عاشقت باشم... اما مگر تو خدای منی؟؟؟

می بینی... برای همین است من هیچگاه عاشق نشده ام... عاشق نبوده ام... بگذار تا همیشه ترجیح بدهم تو آزاد باشی... پرواز را بیاموزی... من پوچ نباشم... روح تو به زندگی ام زندگی بدهد... و من بجای اینکه قفس بسازم برایت، همیشه و همواره آزادی از قفس را بخواهم برایت... متاسفم... متاسفم که من عاشقت نیستم!!!

پی نوشت:

همیشه آنکه میگوید بی تو می میرد اتفاقا بدون تو بیشتر عمر میکند... سالها پیش خواستگاری داشتم که وقتی جواب رد شنید گفت تا آخر عمر ازدواج نمی کند... به خانواده گفتم زودتر از خیلی ها ازدواج میکند... به شش ماه نرسید که خبر ازدواجش رسید...
کاش عاشق یک روح، یک اندیشه ، یک تفکرشدن در این دنیا معنا پیدا میکرد... آن وقت شاید باورم میکردند...

پرانتز باز :

۱- دو روز پیش خبری خواندم درباره عذرخواهی نمایندگان مجلس از مردم و دعوا بر سر اینکه دولت هم باید معذرت خواهی کند و اینکه مقصر این همه فشار وارد شده بر مردم کیست؟؟؟

جدای از اینکه پشت این حرفها نیز بازی کثیف سیاست جاری است برای جمع کردن آراء در دور دوم انتخابات ( آخر آدم عاقلی که امروز میگوید مردم من را ببخشید من به رای شما خیانت کردم... بجای اینکه نماینده و مدافع منافع شما باشم شدم مدافع منافع دولت . دیگر برای خیانت کردن در ۴ سال دیگر که کاندید نمیشود... میشود؟؟؟!!!) واقعا با یک عذرخواهی ساده همه چیز تمام میشود؟؟؟ آبروی های رفته باز میگردد؟ خجالتهای پدری جلوی فرزندش تمام میشود؟ گناه کسی که برای یک لقمه نان تن به هر مفسده ای داد شسته میشود؟ افرادی که جلوی مرد و نامرد سرشکسته شدند سربلند میشوند؟ افراد مستاصلی که برای فرار از فشارهای زندگی خودکشی کردند زنده میشوند؟ خانواده ای که برای نداشتن پول پیش اجاره، خانه نشین خیابان شد صاحب خانه میشود؟؟؟ آخر آقایان چه فکری کردید؟؟؟ واقعاً که ............

۲- امروز شده ام سه روزه!!! ۲۶ فروردین داخل سراشیبی عمر شدم...

امروز سه روزه ام... سال دیگر اگر زنده باشم ۲۶ فروردین ۱۳۸۸ میشوم ۳۶۵ روزه... و بعد دوباره میشوم یکروزه... جالب نیست این حصار زمان؟؟؟... خدا کند زندگی ام در چرخش در این میدان ۳۶۵ درجه دائماً بر یک مدار نگردد که در این صورت مطمئناً از مرکز میدان دور می افتم... امیدوارم حرکتی داشته باشد همگرا به سوی آن مرکز نور...

۳- این روزها یا درونم گُر گرفته و بیرونم یخ زده بود یا بیرونم گُر گرفته و درونم منجمد... تیروئیدم هم فعال شده. آنقدر که گاه برای تحمل دردش باید دستها را به کمک گلو بفرستم... و همه میگویند این همه حرص نخور... نمیدونم چطور حرص نخورم؟؟؟ وقتی می شنوم کاندید وزارت دارایی یک آدم صفر کیلومتر است که فقط بله قربان گفتن را خوب یاد گرفته... برای نمیدونم توجیه چه چیزی بمب گذاری شیراز را انفجار مهمات ذکر میکنند ( آخر باید فاتحه خواند برای مملکتی که حسینه اش انبار مهمات است)... وزیر کشورش برای ارائه گزارش تخلفات انتخاباتی باید برکنار شود... ووو

۴- روز ۲۰ فروردین روز ملی انرژی هسته ای بود... یکی از دوستان که تنظیم کننده برنامه های ختم صلوات و دعا و... است چند روز قبلش پیامی برایم فرستاد به شوخی... برای نشستن لبخندی برلبان شما اینجا متن پیامک! را میگذارم " ۲۰ فروردین روز ملی شدن انرژی ِ هسته ای ِ. میگم ی دوره ذکر " انرژی هسته ای حق مسلم ماست" ۱۰۰ مرتبه بذاریم "

۵- میخواهم دروغ بگویم " دلم هیچ هوایت را نکرده است" ... در عین کوتاهی، پیامش را رسا میرساند...

۶- چندی پیش با یکی از دست اندرکاران برنامه " نسیمی از حقیقت" صحبت میکردم... اگر این برنامه را دیده باشید و یا یادتان باشد درباره افرادی بود که تجربه مرگ را داشته اند. این دوست ما نیز خود تجربه مرگ را داشت. خواستم برایم تعریف کند... و کرد... یک جای این مرحله دائماً جلوی چشمم می آید... جایی که به تماشای تمام فیلم زندگی ات می نشینی... توصیفش جالب بود... اینکه خانومی گفته بود وقتی این فیلم را می دید برای آن صحنه ای که به کودک گمشده ای در فروشگاه کمک میکرد تمامی عرش دست میزدند... تصورش هم حال آدمی را دگرگون میکند.... این چند روز در هرکاری فکر میکنم در آن لحظه تماشای فیلم صدای کف زدن عرشیان را میشنوم و یا باید از خجالت اب شوم و بروم زیر زمین...

۸- دیروز برای تعویض پلاک ماشین رفتم... تنهایی... اما دستهای لطف خدا را به وضوح دیدم... آنقدر که وقتی برگشتم گفتم بیش از این شرمنده ام نکن...

اين يك پست خبري است...

shamimedoost — Thu, 10 Apr 2008 18:07:18 GMT

نظرت در آباد كردن زمين بيشتر و رساتر از توجه به گرفتن ماليات باشد. زيرا ماليات بدون آبادي قابل دريافت نيست و هركس بدون آباد كردن زمين ماليات مطالبه كند، شهرها را خراب كرده و بندگان خدا را به هلاكت رسانده و روزگار زمامداري او به طول نمي‌انجامد مگر اندكي.

بخشي از نامه اميرالمومنين به مالك اشتر

***

تازگي به اين نتيجه رسيدم دامنه لغاتم خيلي محدوده... جداي از محدود بودن دامنه لغاتم از نظر معاني هم خيلي ضعيفم... هفته گذشته خبرهاي مختلفي روي آنتن خبرگزاريها رفت تا به من ثابت كن ِ در برداشت از معاني ابتدائي‌ترين لغات هم مشكل دارم...

خوب ِ براي شما هم بگم شايد شما هم با معني ي لغت تازه آشنا بشيد... اين لغت رو امسال خيلي خواهيد شنيد. لازم ميشه معني‌ش رو بدونيد ي موقع جائي سوتي نديد.

...

1- امسال تحت عنوان سال " نوآوري و شكوفايي" معرفي شد. اين رو حتمي همه خبر داريد.

2- ابتداي هفته‌اي كه گذشت ي خبر پخش شد: تغييرات در كابينه‌ي دولت... خصوصاً مانور اصلي روي وزير دارايي بود. خب بنا به مقتضيات رشته تحصيلي و سوابق كاري اين خبر برام عجيب نبود. زودتر از اينها انتظارش رو داشتم.

3- اواسط هفته: سخنگوي دولت تكذيب كرد. وزير دارايي هم تائيد كرد در دولت نهم برخي شايعات به واقعيت تبديل ميشوند. از اونجا كه سابقه تكذيبهاي سخنگوي گرامي رو ميدونستم به بركناري وزير دارائي مطمئن شدم.

4- اواخر هفته: سايت دولت تغيير وزير دارائي رو تائيد كرد. و رئيس جمهور محترم و دانشگاهي مملكت اعلام كرد:" اين خبر در راستاي نوآوري در كابينه نهم است!" . تائيد عجيب نبود. اما تازه فهميدم چه بيسوادي هستم من!!!!!!!!!!

گرفتيد معني لغت " نوآوري" رو؟؟؟ من كه جداً شرمنده‌ام از مقام رهبري كه ابتدا درست متوجه منظورشون نشدم و رياست محترم جمهور مجبور شدند براي امثال من معني اين لغت رو باز كنند.

شما كه مثل من اشتباه نمي‌كرديد؟؟؟!!!

نوآوري يعني " نو آوردن" يعني ي وزير نو آوردن. شايد در آينده بيشتر با اين لغت آشنا بشيد.

ي "زن" نو آوردن... ي " كارمند" نو آوردن ( با استفاده از بند "پ" چون طبق قانون استخدام رسمي ممنوع ِ! )... ي " ماشين" نو آوردن... ي ........ نو آوردن...

پس انتظار داشته باشيد امسال همه چيزتون نو بشه... البته اونهايي كه سعي شون در جهت تحقق شعار امسال باشه به نتيجه ميرسن... و خوب چون هرچيز "نو"يي مستلزم امكانات خاص خودش هست لطفا 7 دهك اول درآمدي دنبال اين نوآوري نباشند... به موقعش شما براي امور "نو" دعوت به همكاري ميشيد... وقتش كه بشه خبر ميدن... منتظر روز قدس و 22 بهمن و يا هر امر ديگه‌اي كه مستلزم حضور "نو"ي ديگري از شما باشد باشيد.

اما درباره شكوفايي: سعي كردم خيلي فسفر بسوزونم درباره اين يكي منتظر تفاسير حضرات نشم ( چه معني داره بار تمام زحمات بر دوش مسئولين باشه!) ... يكيش رو كشف كردم. اينم با توجه به سوابق تحصيلي و كسب اخبار ميگم. خواستيد جدي بگيريد خواستيد نگيريد: گل خوشبوي تورم مطمئناً روز به روز شكوفاتر وبزرگتر و زيباتر خواهد شد!!!

اما مابقي اخبار:

1- در اواسط تعطيلات بود كه با يكي از دوستان مشغول به كار در نهاد رياست جمهوري صحبت ميكردم. سخت ناراحت از اينكه سرويس‌هاي اياب و ذهاب برداشته شده. بعد از تعطيلات خبر برداشتن سرويس برخي وزارتخانه و سازمانهاي دولتي ديگر را شنيدم و سخت متحير بودم از اين همه سياست و دور انديشي مسئولين دلسوز در راستاي عدالت گستري و كاهش ترافيك و نسط استفاده از وسايل عمومي ووو ... ديشب خبر برقرار بودن امكانات رفاهي همانند سال 1386 را دولت داد. نكته جالب برايم اين بود حضرات اعلام كردند طبق مصوبه شماره ... مورخ 26/12/1386 هيات دولت امكانات رفاهي همانند سال 86 برقرار است!!! جداً دست مريزاد ندارد دولتي كه مصوبه‌اش را قبل از سال تصويب كرده باشد و نهاد خودش اولين نفي كننده باشد!!!... البته شما نشنيده بگيريد اين بازي سياست را كه براي فريب خواص ميشود تاريخها را دستكاري كرد... عوام كه كاري به تاريخ ندارد!!!

2- خبر مهم ديگر اين هفته اين بود كه در سال آتي انشالله صفهاي بانكي طويلتر خواهد شد چون شما بايد براي دريافت يارانه نقدي خود كه به حسابتان ميريزند هرماه به بانك مراجعه كنيد... راستش نميدونم كشاورز و كارگر و... كه حساب كارمندي ندارن چكار بايد بكنند!!! خبر رسيد حتماً ميگم... حتمي حساب بار تورمي وجوه نقدي رو هم كردند و حتمي يارانه‌ها "ياران" شما خواهند بود. دندون اسب پيش كش رو هم نمي‌شمرن. گفته باشم!

3- تعطيلات تمام شد. مشاعي آمد گفتگوي خبري شبكه دو از تلاشهاي صادقانه‌ دولت گفت براي توسعه گردشگري . بگذريم از نحوه شمارش كردن تعداد مسافران (خدائيش دولت نهم در نحوه محاسبات خلاقيتها و ابداعات بزرگي داشته است!) فقط ي نكته گفت لازم دونستم شما هم درجريان باشيد تا بعداً حرف و حديثي پشت سرش نباشه... اماكن سازمانها و وزارتخانه در راستاي توسعه گردشگري به بخش خصوصي سپرده شده و ميشود. نه اينكه فرصت استفاده از اين اماكن براي كارمندان اينقدر زياد بوده كه هميشه نصفش خالي بوده و اصلاً حرفي از قرعه كشي نبوده لذا براي اينكه از تمامي فرصتها استفاده بشه ( اينو ميگم فكر نكنيد اين كار با هدف كسب درآمد براي دولت بوده!) اين اماكن به بخش خصوصي داده ميشه. كارمندها هم بهتره دست توي جيبشون كنند و پولهارو از لاي متكاها دربيارن وبجاي استفاده رايگان كمي دست به خرج بشن. كلاً سابقه روانشناسي مردم ايران نشون داده اگر كاري مستلزم پول خرج كردن باشه تقاضا براش بالا ميره.... پس مطمئن باشيد اين سياست حتما در توسعه گردشگري جواب ميده!

4- اين رو فقط ميگم تا بدونيد چقدر ما مردم شكم دوستي هستيم... آخه چقدر ميوه ميخوريد؟! اون هم وارداتي!!! ( ببخشيد اگر ي روستائي اينو ميخونه منظورم شما نبوديد!) ... دولت براي تامين ميوه وارداتي شب عيد 500 ميليون دلار از حساب ذخيره ارزي بدون مجوز برداشت كرده... يعني هر ايراني در عيد 8.5 دلار ميوه وارداتي خورده يعني تقريبا 7850 تومان... البته از اونجائي كه تمام 60 ميليون ايراني ميوه وارداتي نخوردن منم ديدم حق و ناحق ميشه تعداد بگم سرانه محاسبه كردم. اونايي كه نخوردن به بزرگي خودشون ببخشن. هميشه همين بوده ديگه! در محاسبات همه مثل هم هستيم!!! خبر 500 ميليون رو از خودم نگفتم. ديروز احمد توكلي اين خبر رو داده بود و خواسته بود دولت بياد حالا از مجلس مجوز بگيره. حال ميكنيد كار كردن يعني چي؟! اگر اهل كار و عمل باشي بهونه مجوز و اجازه قانوني نمي ياري!

پرانتز باز:

حكايت من و تو حكايت سيب سرخ زخمي احساسي است كه بجاي بوئيدن و گاز زدن، چاقو زده شده...

***

ته نوشت:

فيلم ۳:۱۰ به يوما رو ديدم... جذاب و جالب و خوش ساخت...

براي خالي نبودن عريضه نگاشتم...

shamimedoost — Wed, 02 Apr 2008 20:03:18 GMT

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند

سالها - هجری و شمسی- همه بی خورشیدند

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است

فصلها را همه با فاصله ات سنجیدند

تو بیایی همه‌ی ساعتها، ثانیه‌ها

از همین روز، همین لحظه، همین دم عیدند...

***

سياه مشقهاي عيدم:

برای واژه هایی كه گم شد

برای حرفهایی كه خفه شد

برای احساسی كه سربریده شد

برای غروری كه زیر پا له شد

برای سروی كه خمیده شد

برای همه‌ی آن بودهایی كه نیست شد

تنها

به فاتحه‌ای بر سر گور بسنده شد...

*****

ته نوشت:

براي دوستي اس.ام.اس ي فرستادم به همان سياق معمول ارسال پيامك كه اگر متني بود و يا شعري خوش است فرستادن براي دوستان و شايد نشاندن لبخندي بر لبانشان و يا برقي در چشمانشان. دوست خوش قريحه‌ي من اما جواب داد آن هم نه جوابي ساده . جوابي از روي ذوق لطيف و زيبايش به صورت في‌البداهه گويي ... و من جواب دادم و... او داد و... ماحصل كار اين شد كه مي‌بينيد:

سنگ در بركه مي‌اندازم و مي‌پندارم

با همين سنگ زدن ما به هم ميريزد

كي به انداختن سنگ پياپي در آب

ماه را مي‌شود از حافظه‌ي آب گرفت

ماه در حافظه‌ي آب كمي بيرنگ است

و دل بركه ترك خورده بوسه سنگ است

ماه درحافظه‌ي آب اگر بيرنگ است

مشكل بركه و دل ست كه دگر يكرنگ نيست

بدان يكرنگ بودن امتياز است

كه رمز اول آن در نماز است

بشر خود از در عصيان درآمد

از آن پس فصل يكرنگي سرآمد

اگرچه من به عصيان شهره هستم

وليكن در دلم باز بنده هستم

دلم ظاهر هزاران رنگ دارد

وليكن درنهان يك رنگ دارد

نهان را با خدا يكرنگ كردي

گل ترديد را بيرنگ كردي

خدا دست رفاقت با تو داده

دلي بي شك و حيرت بر تو داده...

.....

ناشناس ماندن هم عجيب وسوسه ميكند... اين مهربان كه گهگاه به اين خانه‌ام سر ميزند آن هم از كلمبوس آمريكا آن هم بدون هيچ لينكي و مستقيم، و آن هم جديداً از مسير اي.دي كلوپ سخت ذهنم را به خود مشغول كرده... كاش ردپايي ميگذاشتي عابر كوچه‌هاي ذهنم